Live @ London

posted on 21 Sep 2009 03:08 by minipandaz

มาอยู่ที่ลอนดอนได้เกือบๆสองเดือนแ้ล้ว

ต่อให้ชีวิตมันจะแสนสบาย หรูหรา มีสไตล์ อะไรก็แล้วแต่เหอะนะ

แต่ยังไง๊ ยังไง มันก็สู้สถานที่ที่เราคุ้นเคย และมีความสุขไม่ได้หรอก

 

 

จากที่เมื่อก่อนเคยอยากจะดิ้นพร่านๆ

เพราะอยากจะไปเที่ยวเมืองนอก อยากไปเห็นสถานที่ใหม่ๆ

อยากเห็นโน่น เห็นนี่ เห็นนั่น บลาๆ ร้อนแปด

พอได้มาเห็น มาเจอจริงๆ

มันก็แค่ตึกๆนึงล่ะวะ ไม่ได้สวยเท่าของบ้านเราเท่าไหร่หรอก

พูดจริงๆ ไม่ได้ตื่นเต้นกับมันเท่าไหร่เลย พอได้ไปเห็นของจริงแล้ว 

 

 

 

 

"ไม่มีที่ไหนจะสุขเท่าบ้านเรา"

ขอยืนยันอีกเสียงว่ามัน "จริงโคตรๆ"

ขอบอกเลยว่าประเทศไทยนี่ ที่ 1 ในโลกแล้ว

จะมีอาหารที่ไหนอร่อยเท่าอาหารไทย อาหารที่ดังอันดับต้นๆของโลก

(หรืออันดับ 1 ไปแล้วไม่ีรู้??)

และไม่มีคนที่ไหนจะใจดีเท่าคนไทยอีกแล้ว

ขอบอกว่าคนอังกฤษดีๆก็มี แต่ไม่ได้หาได้ทั่วไปเหมือนอย่างบ้านเรา

คนที่นี่ไม่ค่อยยิ้ม ไม่ค่อยแคร์ ไม่ค่อยเกรงใจใคร

เป็นประเทศที่ค่อนข้างอยู่แบบตัวใครตัวมันมากๆ 

(เคยได้ยินว่ามีคนเคยถูกกระชากกระเป๋าบนรถไฟใต้ดิน คนเยอะแยะ ไม่มีใครช่วยเลย)

ลองเป็นคนไทยสิ...มันต้องมีอย่างน้อยซักคนที่วิ่งไปจับไอ้คนร้ายนั่นละวะ

คนที่นี่เค้าถือว่า...It's not my business หรือแปลเป็นไทย ไม่ใช่เรื่องของกู!!!

 

 

 

 

ข้าวของก็แพงแสนแพง

ผักบุ้งกำนึงแถวบ้านเรากำละ 5 บาท แต่มาที่นี่ กำละเกือบ 200 นะเจ้าคะ

แต่ก็ันั่นละ ค่าครองชีพที่นี่มันแพง และผักบุ้งก็ไม่ได้มีตามคลองเหมือนแถวบ้านเราด้วย เหอะๆ

 

 

คงจะมีแค่อย่างเดียวที่ชอบคือ

อากาศที่นี่เย็นกว่าที่ไทย

ขอบอกว่าดีกว่าแค่ความเย็นจริงๆนะ

อาจจะเพราะต้องลงไปในอุโมงรถไฟใต้ดิน(เดินทาง)ทุกวัน

แล้วด้วยความที่รถไฟใต้ดินเค้ามีมานานกว่า้บ้านเราหลายปี

สภาพมันก็เลยเก่าสุดๆ และไม่ได้ดูหรูหราไฮโซแบบที่ไทยด้วย

(ภูมิใจนะเนี่ยะ ของไทยดีกว่าล้านเท่า)

อุโมงจะเป็นอุโมงเปิดๆ ไม่มีกระจกกั้นระหว่างชานชาลากับตัวรถไฟ

เวลารถไฟมาที...สิ่งที่เห็นชัดเจนมากคือ ฝุ่น

ฝุ่นเยอะมากกกกก มาอยู่นี่ปอดจะเสียเอา เพราะไอ้ฝุ่นที่อยู่ในอุโมงเนี่ยะละ

 

 

 

ที่ไหนจะดีเท่าเมืองไทย? ไม่มีอีกแล้วววว

 

 

 

 

 

 

 

ที่บ่นมาซะยืดยาวไม่ได้อะไรหรอก แค่อยากบอกเฉยๆว่า

"คิดถึงบ้าน" 

 
 
 


 

 

 

 

edit @ 21 Sep 2009 03:45:31 by N i c H a

edit @ 21 Sep 2009 03:51:47 by N i c H a

สมุดเล่มเดิม

posted on 09 Dec 2008 19:07 by minipandaz
ในห้อง 4 เหลี่ยมขนาดประมาณ 21 ตารางวา
นอนมองเพดานสีครีมอ่อนๆ...แล้วก็พยายามคิดหาคอนเซป...
ก่อนจะพลิกตัวมาเพื่อจับเม้าส์อันเดิม มองหน้าจอ 14"จอเดิม
เพื่อบรรจงวาดลูกพีชให้ดูน่ากินที่สุด


วันนี้ก็ยังเป็นวันๆหนึ่งที่ทำอะไรแบบเดิมๆ ซ้ำๆซากๆ
รอคอยโทรศัพท์จากคนที่รัก
วันนี้จะไปไหนนะ?
วันนี้จะไปทำอะไรดีนะ?
วันนี้จะเที่ยว หรือ จะเดินช๊อปปิ้งดีนะ?
ก็แค่ความคิดเล็กๆน้อยๆที่ผุดขึ้นบนหัว
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
พร้อมกับความกระวีกระวาดที่จะรับโทรศัพท์





"วันนี้โดนเรียกตัวไปทำงานด่วนนะ"





จบทุกความคิดที่วางแผนไว้ ตอบได้แค่เพียง "ไม่เป็นไร"
หลังจากวางโทรศัพท์ ก็พลิกตัวลงนอนบนที่นอนอันเดิม
ถึงจะเบื่อนิดหน่อย แต่ก็ไม่เป็นไรจริงๆ
ก็มันช่วยไม่ได้นี่นา...


หลังจากนอนเบื่ออยู่ประมาณ 10 นาที
มือก็คว้ารีโมท...กดหาช่องที่คิดว่าน่าสนใจ...
ช่างไม่มีอะไรน่าสนใจเลย
จนกระทั่งเบื่อที่จะกดหาช่องแล้ว
เปิดโทรทัศน์มันไว้อย่างนั้น
...
..
.
.





ความทรงจำในวัยเด็กก็ผุดขึ้นมา
สมัยประถม...เราทำอะไรกันมั่งนะ?
มีทั้งเรื่องสนุก และก็เรื่องเศร้ามากมายที่จำได้
บ้างก็ชัดเจน บ้างก็เลือนลาง


ความรักแบบ Puppy Love เป็นคำยอดฮิตที่ใครๆก็ชอบขุดประเด็นมาพูดคุย
"นี่ๆ...มีคนแอบชอบเธอละ!!"
หลังจากที่เพื่อนคนนึงพูดคำๆนี้...มันก็เป็นประเด็นที่ไม่สิ้นสุดในวันต่อๆมา
"คนนั้นเค้าชอบเธอล่ะ"
"ว้ายๆ...แอบมองตากันด้วย"
"เข้าไปคุยสิๆ"
และอีกมากมายที่จำแทบไม่หมด
มันก็แค่ความสนุกเล็กๆน้อยๆของเด็กๆที่เพียงแค่เริ่มจะรู้จักสิ่งแปลกใหม่




แล้วการเจริญเติบโตก็กลับกลายเป็ยสิ่งที่น่าอายอย่างที่สุดในตอนนั้น
กลัวใครจะรู้ว่าเราเริ่มมีความเปลี่ยนแปลง
กลัวจะแปลกแยกจากคนอื่น
การมีประจำเดือนเลยกลายเป็ยสิ่งที่น่าอับอายแบบสุดๆ
พอนึกย้อนกลับไปแล้วก็ขำนิดๆ
เราจะอายทำไมนะ?
ในเมื่อมันคือเรื่องปกติ
นักเรียนชายก็มักจะชอบล้อเลียน...หากรู้ว่าใครมีประจำเดือนแล้ว...
ที่มันน่าอาย คงจะเพราะเหตุนี้มากกว่าละมั้ง






และยังมีเรื่องราวต่างๆอีกมากมายในตอนนั้น ที่เมื่อนึกถึงเมื่อไหร่ก็ยิ้มได้และร้องไห้ได้
สมุดบันทึก...มีไว้เตือนความจำเราก็จริง ทำให้เราหวนกลับไปนึกถึงวันเก่าๆได้ก็จริง
แต่ความรู้สึก...บางครั้งมันก็เขียนออกมาเป็นตัวหนังสือไม่ได้หรอก





มีแต่สมุดบันทึกของจิตใจ
ที่แต่ละคนก็จะมีกันคนละเล่ม
ไม่มีใครซ้ำใคร ไม่มีใครเหมือนใคร
มันไม่มีทางเหมือนกันได้
เพราะแต่ละคนก็ย่อมจะมีหนทางของชีวิต และมีอดีตที่ต่างกัน
แล้วเรื่องราวในนั้น ไม่สามารถลบออกไปได้
อดีตที่แสนเจ็บปวด อยากจะลบแค่ไหน...มันก็จะยังฝังลึกอยู่...
แล้วเราจะทำยังไงกับมันละ?






ทำได้แค่...ไม่กลับไปเปิดสมุดบันทึกหน้านั้น
พลิกมาที่หน้าสุดท้าย...แล้วพยายามกับบันทึกเรื่องใหม่ในแต่ละวัน
พยายามทำให้มันดีที่สุด และมีความสุขที่สุด ก็เท่านั้นเอง






หลังจากลืมตาขึ้นมา...
ภาพเพดานอันเดิมก็ยังอยู่ตรงหน้า
เริ่มพลิกตัวกลับมาที่จอๆเดิม
และเริ่มเขียนบันทึกอีกหน้าต่อไป....




 
 
 
แล้วคุณละ?
วันนี้...สมุดบันทึกของคุณเขียนเรื่องราวแบบไหน?
 
 

กำหนด

posted on 05 Dec 2008 12:05 by minipandaz

 

 

 

ตั้งแต่เล็กจนโต

ถามว่า

ชีวิตมีความสุขดีมั้ย?

อืม...ก็ดี...มีความสุข...มีพ่อมีแม่ที่ใจดี

แทบไม่เคยโดนตีเลย

แต่ถ้าถามว่า

มีเรื่องฝังใจแต่เด็กมั้ย

มี

มีเสมอมา

ทุกวันนี้ก็ยังเป็นอยู่ ไม่เคยเลือนลางหายไปไหน

ต้องการความรักมั้ย?

ต้องการสุดๆ

ต้องการความสนใจมั้ย?

ใช่...ยังต้องการอยู่

แต่ยังไม่มีใครเติมเต็มให้ได้

 

 

 

 

แต่อะไรละ...จะเปลี่ยนความรู้สึกนี้ได้???

 

 

 

 

 

จิตใจของเราเอง

เป็นตัวกำหนดความรู้สึกทุกอย่างของเรา

 

 

 

 

 

 

เพราะฉะนั้น

จะสุข หรือ จะทุกข์

คงมีแค่เราที่กำหนดเองได้

แค่นั้นแหล่ะ