สมุดเล่มเดิม

posted on 09 Dec 2008 19:07 by minipandaz
ในห้อง 4 เหลี่ยมขนาดประมาณ 21 ตารางวา
นอนมองเพดานสีครีมอ่อนๆ...แล้วก็พยายามคิดหาคอนเซป...
ก่อนจะพลิกตัวมาเพื่อจับเม้าส์อันเดิม มองหน้าจอ 14"จอเดิม
เพื่อบรรจงวาดลูกพีชให้ดูน่ากินที่สุด


วันนี้ก็ยังเป็นวันๆหนึ่งที่ทำอะไรแบบเดิมๆ ซ้ำๆซากๆ
รอคอยโทรศัพท์จากคนที่รัก
วันนี้จะไปไหนนะ?
วันนี้จะไปทำอะไรดีนะ?
วันนี้จะเที่ยว หรือ จะเดินช๊อปปิ้งดีนะ?
ก็แค่ความคิดเล็กๆน้อยๆที่ผุดขึ้นบนหัว
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
พร้อมกับความกระวีกระวาดที่จะรับโทรศัพท์





"วันนี้โดนเรียกตัวไปทำงานด่วนนะ"





จบทุกความคิดที่วางแผนไว้ ตอบได้แค่เพียง "ไม่เป็นไร"
หลังจากวางโทรศัพท์ ก็พลิกตัวลงนอนบนที่นอนอันเดิม
ถึงจะเบื่อนิดหน่อย แต่ก็ไม่เป็นไรจริงๆ
ก็มันช่วยไม่ได้นี่นา...


หลังจากนอนเบื่ออยู่ประมาณ 10 นาที
มือก็คว้ารีโมท...กดหาช่องที่คิดว่าน่าสนใจ...
ช่างไม่มีอะไรน่าสนใจเลย
จนกระทั่งเบื่อที่จะกดหาช่องแล้ว
เปิดโทรทัศน์มันไว้อย่างนั้น
...
..
.
.





ความทรงจำในวัยเด็กก็ผุดขึ้นมา
สมัยประถม...เราทำอะไรกันมั่งนะ?
มีทั้งเรื่องสนุก และก็เรื่องเศร้ามากมายที่จำได้
บ้างก็ชัดเจน บ้างก็เลือนลาง


ความรักแบบ Puppy Love เป็นคำยอดฮิตที่ใครๆก็ชอบขุดประเด็นมาพูดคุย
"นี่ๆ...มีคนแอบชอบเธอละ!!"
หลังจากที่เพื่อนคนนึงพูดคำๆนี้...มันก็เป็นประเด็นที่ไม่สิ้นสุดในวันต่อๆมา
"คนนั้นเค้าชอบเธอล่ะ"
"ว้ายๆ...แอบมองตากันด้วย"
"เข้าไปคุยสิๆ"
และอีกมากมายที่จำแทบไม่หมด
มันก็แค่ความสนุกเล็กๆน้อยๆของเด็กๆที่เพียงแค่เริ่มจะรู้จักสิ่งแปลกใหม่




แล้วการเจริญเติบโตก็กลับกลายเป็ยสิ่งที่น่าอายอย่างที่สุดในตอนนั้น
กลัวใครจะรู้ว่าเราเริ่มมีความเปลี่ยนแปลง
กลัวจะแปลกแยกจากคนอื่น
การมีประจำเดือนเลยกลายเป็ยสิ่งที่น่าอับอายแบบสุดๆ
พอนึกย้อนกลับไปแล้วก็ขำนิดๆ
เราจะอายทำไมนะ?
ในเมื่อมันคือเรื่องปกติ
นักเรียนชายก็มักจะชอบล้อเลียน...หากรู้ว่าใครมีประจำเดือนแล้ว...
ที่มันน่าอาย คงจะเพราะเหตุนี้มากกว่าละมั้ง






และยังมีเรื่องราวต่างๆอีกมากมายในตอนนั้น ที่เมื่อนึกถึงเมื่อไหร่ก็ยิ้มได้และร้องไห้ได้
สมุดบันทึก...มีไว้เตือนความจำเราก็จริง ทำให้เราหวนกลับไปนึกถึงวันเก่าๆได้ก็จริง
แต่ความรู้สึก...บางครั้งมันก็เขียนออกมาเป็นตัวหนังสือไม่ได้หรอก





มีแต่สมุดบันทึกของจิตใจ
ที่แต่ละคนก็จะมีกันคนละเล่ม
ไม่มีใครซ้ำใคร ไม่มีใครเหมือนใคร
มันไม่มีทางเหมือนกันได้
เพราะแต่ละคนก็ย่อมจะมีหนทางของชีวิต และมีอดีตที่ต่างกัน
แล้วเรื่องราวในนั้น ไม่สามารถลบออกไปได้
อดีตที่แสนเจ็บปวด อยากจะลบแค่ไหน...มันก็จะยังฝังลึกอยู่...
แล้วเราจะทำยังไงกับมันละ?






ทำได้แค่...ไม่กลับไปเปิดสมุดบันทึกหน้านั้น
พลิกมาที่หน้าสุดท้าย...แล้วพยายามกับบันทึกเรื่องใหม่ในแต่ละวัน
พยายามทำให้มันดีที่สุด และมีความสุขที่สุด ก็เท่านั้นเอง






หลังจากลืมตาขึ้นมา...
ภาพเพดานอันเดิมก็ยังอยู่ตรงหน้า
เริ่มพลิกตัวกลับมาที่จอๆเดิม
และเริ่มเขียนบันทึกอีกหน้าต่อไป....




 
 
 
แล้วคุณละ?
วันนี้...สมุดบันทึกของคุณเขียนเรื่องราวแบบไหน?
 
 

Comment

Comment:

Tweet

บทความอันนี้ของเจ๊อ่านกี่ทีก็รู้สึกดีนะ

ถ้าสมุดบันทึกของเค้าหลังๆนี่คงเป็นเรื่องเศร้าๆซะส่วนใหญ่แหงๆ ทั้งเรื่องงานและน้ำหนัก(ฮา)

#1 By NokaChan on 2009-05-14 23:17